Woensdag 15 juli
Na de lunch vond Zorica uit dat we onze vuile lakens elke woensdag op de eerste verdieping kunnen ruilen voor schone, dus dat hebben we maar meteen gedaan. Zulke dingen voelen hier echt als een enorme luxe. Uiteraard zitten er op de lakens stempels.
In de namiddag heb ik hardgelopen en naar fietsende mannen gekeken, ’s avonds besloot ik schoorvoetend mee te gaan naar de film waar Robin dolgraag naartoe wilde: The Minions (in het Russisch Миньони). We zijn met z’n vijven gegaan; Zorica was verstandig en bleef thuis. Robin had de bioscoop ontdekt in het winkelcentrum waar we zondag waren. De bioscoop was dus zeer modern – ze hadden er zelfs wc-papier. Ze schieten hier wel een beetje door wanneer ze iets moderns bouwen; qua lichten, design en beatmuziek had het wel een onsje minder gemogen. Het geld dat ze daarop besparen, zouden ze best in liften mogen steken. Daarvan zijn er namelijk nergens in Minsk werkende exemplaren te vinden en ook de bioscoop zat weer eens op de miljoenmiljardste verdieping. De liften in de общежитие spannen wel de kroon: op welke knop je ook drukt, je gaat altijd naar een compleet willekeurige etage waar je niets te zoeken hebt en je eindigt steevast in de kelder. Er is er ook een die enkel naar etage 2 gaat. Een cursus Russisch in Minsk staat dan ook gelijk aan een cursus traplopen voor gevorderden.